به نام مهربانترین

 سلام

 این پست میخواهم یاد کنم از :

لیلا اکرمی عزیزم که اینروزها به چند زبان زنده ی دنیا سکوت کرده است که بگوید...

 از زبان خودش :

 توی دنیای خدا چیز غم انگیزی نیست 

 خواب بد دیده ای انگار گلم ، چیزی نیست!

 .

ماندانا ابری مهربان که دوستی اش در این بازار مکاره غنیمتی است!

 از زبان خودم :

بگو سنجاقکم هستی عزیزم

بهار از خاطراتت جون بگیره

ترانه یا غزل فرقی نداره

بزار ابری بشم، بارون بگیره!

 .

 حمیده محمدرضا پور گل که رفته  (خیلی دور ، خیلی نزدیک)  درس بخواند.

 باز هم از زبان خودم :

 از نورِ تو روشن شده شب ، فانوسی!

از دوستی و دوست شدن مأیوسی

با درس، رفاقت کن و با دوست ، وفا...

از شهرِ خودت دوری و در چالوسی

 ...و بعد از مدتها یک شعر جدید از من بخوانید. همین و بس!

 ابر غمگین تر از بهار شدن ، حس مرموز انتظار شدن

 شب به یاد کسی نخوابیدن ، تا سحر بغض گریه دار شدن!

 تا تو برگردی و بگویی که...

در لجنزار غم فرو بروم ، ما شویم و بدون او بروم

 آینه چشم توی چشمم شد ، مانده بودم کدام سو بروم؟!

 : ساعتم توی خانه جا مانده

 بغض جامانده در گلوت شدم ، هر چه دیدم فقط سکوت شدم

 در خودم میتنیدمت هر بار ، عاقبت تار عنکبوت شدم

  : من که رفتم ، فقط حلالم کن

 از تو میگیرم انتقامت را ، عشق بی ربط ِ بی دوامت را

 من فقط اهلی ِ توام برگرد ، پهن کن توی خانه دامت را

 : توی نفرین مرا نگاه نکن!

 منتظر ماندی و نگاه شدی ، مثل یک بچه بی گناه شدی

 توی چشمت دوباره برق زدم ، شب به پایان رسید و ماه شدی!!

 : شاید از راه ِ رفته برگردم

 اوج ِ پرواز یک پرنده تویی ، پاسخ ِ گریه دار ِ خنده تویی

 اینکه من عاشقت شوم یا تو ، در نهایت فقط برنده تویی!!

 عشق و نفرت دو خط ِ منقطع اند

.

.

.

راستی یک چیز دیگر : شعار نمیدهم اما دلم هنوز آنقدر سبز هست که بهار را حس

 کنم. پس برای همه ی آنهایی که دوستم دارند و دوستشان دارم آرزو میکنم یک سال خیلی

 خوب در انتظارشان باشد. حالا خوب را هر چه که معنا کنند...

                                                                                          در پناه او...