خسته ام! مثل بچه ی کوری که دلش رنگ تازه می خواهد

نه! نمی خوابمت ، نمی خوابی ! توی شبهای بی تفاوت ِ بد

خسته ام! از خودم ، تو ، اما نه! از صدایی که گریه / پیچیدم↓

دوُر تنهایی عروسکها ، روی تختی که هی/ نمی خوابد ↓

چشمهایی ، که منتظر بودند عشق یک مرده را نگاه کنی!

" توی کابوسهای آیینه ، روبروی سیاهی ِ ممتد "

درد دارد! سری که می بندم دور این دستمال غمگین که

: که نمی خواهم از تو برگردم...و کسی داد می زند :<< باید...>>

باید از هر چه هست برگردم ، ودر این فکرها / فرو بروم

وسط اشتباه تکراری ، که مرا در خودش صدا می زد ↓

عابر کوچه های تردیدم  توی متروکه ی خیالی که

می شد از اشتباه برگردد ، نه ! نمی شد ، نمی شود؟!، شاید...

                                                                                در پناه او...